Winobranie III – Vinea Violata

Ordo „ab Ovo” czy Ordo „ab Chao”?

Geneza powiedzenia „Ab ovo” wzięła  się od rzymskiej tradycji rozpoczynania biesiady od jajek…. Ale …..

Ale….

Istnieje też wytłumaczenie, że chodzi o jajo zniesione przez Ledę, zapłodnioną przez przemienionego w łabędzia Jupitera, z którego wykluła się z kolei Helena – przyczyna wojny trojańskiej …

Zygmunt Gloger natomiast  w „Encyklopedii staropolskiej” twierdzi, że „ab ovo” u Rzymian pochodzi z ich przysłowia: „ab ovo ad mala” (od jajka do jabłek), czyli „od początku do końca, gdyż Rzymianie wieczerze swoje rozpoczynali od jaj, a kończyli na jabłkach”.

Itaqe: ”Ab ovo Ad Chao

Ja wiem, że entropia, ale tylko w odosobnionym układzie termodynamicznym, a ja chcę doosabniać! Poza tym rozszerzającego się Wszechświata nie można traktować jako układu izolowanego, gdyż nie można wyznaczyć obszaru, z którego nie wychodziłoby promieniowanie. Wiadomo jedynie, że entropia olbrzymiej większości znanych układów izolowanych rośnie w kierunku, który nazywamy przyszłością. Tak więc, z tego punktu widzenia, termodynamika określa kierunek upływu czasu (tzw. termodynamiczna strzałka czasu).

Poza tym w aspekcie teorii względności zawsze musimy mieć układ odniesienia; aha! I nie zapominajmy że wg Plancka światło jest jednocześnie „cząstką – korpuskułą” i „falą” – stąd dualizm korpuskularno – falowy!

Zatem „zdarzenia” są w teorii względności czymś absolutnym, niezależnym od obserwatora, tak jak punkty na płaszczyźnie są niezależne od układu współrzędnych.

„Parvus ad vocem” fluktuacji jeszcze, to fluktuacje obecne są we wszelkich procesach stochastycznych, w fizyce zarówno w układach klasycznych jak i kwantowych, także w ekonometrii, biologii, itp.

Związane są nieodłącznie z błędami statystycznymi oraz prognostycznymi. Występują jako składowa szeregu czasowego (trend + sezonowość + wahania przypadkowe).

„Gdy próbujemy zastosować dominujący obraz świata oparty na pojęciu cząstki, odkrywamy, że „cząstki” (takie jak elektrony) mogą objawiać się jako fale, że mogą one poruszać się w sposób nieciągły, że w ogóle nie ma praw dotyczących szczegółowego ruchu pojedynczych cząstek i że można jedynie czynić przewidywania statystyczne dotyczące dużych zespołów takich cząstek. Z drugiej strony, jeśli zastosujemy obraz świata, w którym wszechświat jest widziany jako ciągłe pole, to odkryjemy, że pole to musi także być nieciągłe oraz podobne do cząstek i że ten obraz świata jest tak samo niepełny oraz wątpliwy, jak obraz świata rozważanego jako zbiór cząstek.”  David Bohm

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s